- flawas - another ramblings

หนังสือ Les Miserables ฉบับ Penguin readers' edition(=หนังสืออ่านนอกเวลาเด็กม.ปลาย)

 

 

ฉันไม่ใช่คนชอบอ่านหนังสือเท่าไหร่

ชอบรู้สึกว่าตอนต้นๆเรื่อง หนังสือนิยายทั้งหลายมักจะน่าเบื่อ

ต้องฝืนๆอ่านไปเรื่อยๆ ถึงจะค่อยรู้สึกสนุกขึ้นแล้วอ่านทีละนานๆได

 

เรื่องนี้ก็  miserable สมชื่อล่ะค่ะ 

เป็นนิยายแนวโรแมนติก (เน้นอิสรภาพของความรู้สึกของปัจเจกบุคล)

สมัยต้นศตวรรษที่19 ของ Victor Hugo (คนเดียวกับที่เขียนคนค่อมแห่งโนเทรอะดาม)  

จริงๆแล้วคำว่า les miserables ในภาษาฝรั่งเศส นอกจากจะหมายถึงคนที่มีชีวิตอย่างไม่มีความสุข

ยังหมายความไปถึงพวกคนยากจนที่สังคมไม่ใส่ใจ(น่าจะในสังคมฝรั่งเศส)ด้วย 

เครดิต-les miserables, penguin readers' edition หน้า vi 

 

ว่าจะเล่าเรื่องย่อบ้างอะไรบ้าง แต่นั่งเรียบเรียงมาครึ่งชั่วโมง ไม่เวิร์ค -*- ไม่เอาดีกว่า

เอาเป็นว่าอ่านสนุกดี

แต่อาจจะด้วยสังคมสมัยนั้นกับสมัยนี้มันต่างกันมาก/ฉบับนี้มันย่อเกินไป

ทำให้บางทีก็เข้าไม่ถึงความคิดของตัวละคร

 

 

มีหลายตอนที่มีตัวเลือกที่ไม่อยากเลือกก็ต้องเลือกซักอัน

เช่นเกลียดไอ้หนุ่มคนรักของลูกสาว(ไม่เชิง)ที่จะมาพรากลูกไปโดยการแต่งงาน

กับต้องการทำทุกอย่างเพื่อความสุขของคนที่สำคัญที่สุดในชีวิต

 

ทำนองเนี้ย~

 

ตอนจบ

ความผิด(ที่ฉันคิดว่าไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย)ในอดีตยังคงตามหลอกหลอนเค้าอยู่

ต้องอยู่เหงาๆคนเดียวเดียวดาย

แต่สุดท้ายก็ตายอย่างมีความสุขในอ้อมกอดของคนที่รัก

 

คิดว่ามันคือแฮปปี้เอนดิ้งแล้วล่ะ

 

ถึงตอนมีชีวิตอยู่จะต้องเจอความทุกข์มากมาย

แต่ได้ตายอย่างมีความสุขก็เพียงพอแล้ว

 

ไม่รู้ว่าJean Valjean คิดอย่างนี้เหมือนฉันรึเปล่าเนอะ

 

แต่ๆ ที่มาอัพวันนี้เนี่ย เพราะประโยคข้างล่างนี้

 

             A large crowd followed behind,waving flags and carrying swords and heavy sticks.

The crowd grew more and more excited, until finally they tried to take the coffin away from the

soldiers and carry it across a bridge. Their exit was blocked by more soldiers on horseback.

For a moment, nothing happened. Then there were two gunshots. The first shot killed the

commander of the soldiersguarding the exit to the bridge. The second killed a deaf old woman

whowas trying to shut her windows.

           Then the fight started.

 

อธิบายไม่ถูกค่ะ แต่รู้ว่ามันสะเทือืนอารมณ์ฉันที่สุดในเรื่องแล้ว 

 

 

 

จบดื้อๆเลยละกัน ไปละ 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ฉันยอมรับว่าไม่ได้พยายามมากนักในการใช้ชีวิตร่วมกับคนอื่น

ก็แค่เป็นอย่างที่ควรจะเป็น

ฉันให้ความเป็นกันเองกับคนอื่นๆแต่ก็ไม่ได้ให้ความสนิทสนมนัก?

ฉันก็เชื่อใครคนทั่วๆไป แต่ก็มักจะไม่มั่นใจ

ฉันไม่ได้พยายามเป็นส่วนหนึ่งของใคร

ก็คิดว่าตัวเองเป็นแบบนี้มันก็ดีอยู่แล้ว

ไม่ได้มีปัญหาอะไรซักหน่อย

 

การทำอะไรที่แตกต่างอาจไม่ใช่การเรียกร้องความสนใจไปทั้งหมด

แค่ทำอย่างที่อยากทำ ถึงบางทีก็กังวลว่าคนอื่นจะคิดยังไง

แต่มันก็รับไม่ได้เล็กๆ ถ้าคิดว่าตัวเองต้องทำอย่างที่ไม่อยากทำ

เพียงเพราะไม่อยากให้ใครสะดุดตา

โดยที่หาเหตุผลไม่ได้ว่าสิ่งที่เราทำมันผิดตรงไหน

 

ฉันคิดว่าสิ่งที่แตกต่างก็จะดึงดูดสิ่งที่แตกต่าง

เผื่อจะมีอะไรดูดฉันออกไปจากกลุ่มก้อนของโลกของความน่าเบื่อ

 

ฉันก็เห็นด้วยนะที่ว่าโลกนี้จะเป็นยังไงขึ้นอยู่กับว่าเราจะมองยังไง

ฉันคิดว่าชีวิตฉันเองก็โอเคอยู่หรอก

แต่ฉันเอาแต่คิดว่ามันน่าบื่อ

เอาแต่ละเมอถึงอะไรก็ไม่รู้ที่ไม่น่าเบื่อ

ตัวเราเป็นสับเซตของชีวิตเรา

ดังนั้นถ้าชีวิตเราน่าเบื่อ ก็คือ ตัวเราย่อมเป็นคนน่าเบื่อ

ฉันไม่ค่อยคิดนะว่าตัวเองน่าเบื่ออ่ะ

แต่ก็เห็นด้วยกับที่ตัวเองคิดไว้ตะกี๊

จริงๆแล้วฉันอาจจะเป็นคนที่น่าเบื่อมากก็ได้

 

สะเทือนใจแฮะ

 

คำว่าเบื่อ เป็นคำไม่หยาบ ที่ฉันได้ยินแล้วรู้สึกไร้ค่าขึ้นมาทันที

เบื่อ เท่ากับ ไม่ต้องการอีกต่อไป ?

 

ไรวดารู้สึกตัวหดเล็กลง

ถูกทำร้ายจากความคิดฟุ้งซ่านของตัวเอง 

ไม่ได้เข้ามานานนมั่กๆ

เค้ากลับมาแล้ว

ไม่รู้ว่าห้ามพูดเรื่องการเมืองรึเปล่านะคะ

แต่ดูไม่เห็นมีใครพูดถึงเท่าไหร่

แต่ตอนนี้มันอัดอั้นตันใจ

 

คุณ ท. คุณ ส. คุณ ส.   

บ้าเอ๊ย

ทุเรศที่สุด

หน้าหนา ด้าน เสื่อม

หลอนตัวเอง

จะให้ตายกันไปอีกกี่คน

อยากได้ชีวิตแบบไหน

รวยเท่าไหร่ อำนาจขนาดไหนถึงจะพอใจ 

 

ไม่เข้าใจจริงๆ